News

Στα τέλη του 1925, καταδιώχθηκαν η λατέρνα και η αδελφή της η ρομβία!

Τα λαϊκά αερόφωνα, όπως τα αποκαλούσαν οι λόγιοι της εποχής, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για ένα είδος εκκλησιαστικών οργάνων. Η πρώτη πήρε το όνομά της από το la torno (αυτό που γυρίζει) και η δεύτερη από λανθασμένη ανάγνωση του λατινικού «POMBIA» που ήταν γραμμένο στην μπροστινή της όψη!

Οι δύο αδελφές, τις οποίες οι νεότεροι συγχέουν γράφοντας πως πρόκειται για το ίδιο όργανο, είχαν μεγάλες διαφορές εσωτερικά αλλά και στην εξωτερική τους εμφάνιση. Τη λατέρνα τη σήκωναν στους ώμους τους και ήταν ιδιότυπο όργανο, είχε ψυχή, πνεύμα, ρυθμό, αίσθημα, χιούμορ. Γνώρισε δόξες όχι μόνο στην υπαίθρια ζωή και στα λαϊκά κέντρα, αλλά μπήκε και στα σαλόνια.

Η ρομβία, από την άλλη, συρόταν επάνω σε τρεις τροχούς και έμοιαζε περισσότερο από την αδελφή της με πιάνο. Είχε πενήντα φωνές σε αντίθεση με τη λατέρνα που είχε 36 και ένα καμπανάκι. Η ρομβία είχε δέκα τραγούδια και η λατέρνα εννέα.

Η ρομβία αποτελούσε  ψυχαγωγία των ανθρώπων του λαού αν και πολλοί τη θεωρούσαν κατώτερο μουσικό όργανο! Ωστόσο, αρκετοί επέμεναν πως ήταν εθνικό όργανο με το οποίο τρεφόταν ο λαος και η γειτονιά.

Μεταξύ εκείνων, ήταν και ο Ηρακλής Πετιμεζάς, αξιωματικός, δημοσιογράφος και αγωνιστής της εθνικής αντίστασης. Δημοσίευσε ένα χρονογράφημα με τίτλο «Ο θάνατος της ρομβίας», Περιέγραψε την αγάπη του κόσμου για το όργανο αυτό και όσους το υπηρετούσαν ή το απολάμβαναν. 

Όσο για τη λατέρνα συνέχισε την πορεία της για να φτάσει, ακόμη και στις ημέρες μας, να γυρνά σε κεντρικούς δρόμους της πρωτευούσας.

''το κείμενο είναι δανεισμένο απο την διαδικτυακή σελίδα Τα Αθηναικά''